Gry

Zima to czas, kiedy dzieci więcej czasu spędzają w domu. Śnieg jest fajny, ale na krótką metę. Szybko bowiem można się pomoczyć, w przemoczonych ubraniach przebywać na mrozie nie można, bo to krok od przeziębienia. Dlatego dzieci przebywają na zewnątrz krótko.

Ale zabawy jest co nie miara. Można zjeżdżać na sankach z okolicznych górek, jeździć na łyżwach (ale tylko na udostępnionych, strzeżonych lodowiskach, gdyż jeżdżenie po zbiornikach, nawet dobrze zmarzniętych, grozi wypadkiem). Dzieciaki chętnie zakładają łyżwy, biorą sanki, czy tak zwane jabłuszka, kawałki plastiku z uchwytem, na którym zjeżdżają. Ruch na świeżym powietrzu to również zimą masa śmiechu i samo zdrowie. Jak powszechnie wiadomo, sport to zdrowie, a sport na mrozie ma też działanie uodparniające. Można się dobrze zahartować! Jeśli zbierze się odpowiednia ilość osób z sankami można urządzić swoisty kulig.

Co innego latem. Latem tylko wyobraźnia ogranicza ilość możliwych gier i zabaw. No i oczywiście zdrowy rozsądek i przyzwolenie rodziców. Różne gry z piłką, na przykład dwa ognie, czyli zwany potocznie zbijak, siatkówka, czy głupi Jaś. Są też gry wymagające sprzętu, jak na przykład badminton, tenis, lotki. Ale i bez tego sprzętu każde dziecko może się świetnie bawić, jeśli tylko ma pod ręką kolegów czy też koleżanki. Stare ale zawsze modne i za każdym razem ciekawe zabawy to gra w chowanego, w ciuciubabkę, czy nawet starodawne, zapomniane już może przed młodsze pokolenie zabawa pod nazwą „gąski, gąski domu”. Jest też inna gra, gdzie trzeba trochę mniej się ruszać, to „Raz, dwa, trzy baba jaga patrzy”. Jest to zabawa, którą znały i ochoczo grały nasze prababki. Na podwórkach przedwojennych królowały te i inne zabawy. Szkoda, że dziś są już tak zapomniane. Były to często gry pozwalające na nawiązanie przyjaźni, zintegrowanie grupy, ale przede wszystkim były źródłem uśmiechu. Przegrana czy odpadnięcie z gry też czasem były potrzebne, bo przecież w dorosłym życiu też nie zawsze się wygrywa.

Dziś inaczej wychowuje się dzieci. Za czasów mojej młodości nie było zupełnie inaczej. Dziś dzieci spędzają wiele godzin dziennie przed ekranem komputera. Grają w gry, niekiedy korzystają z programów edukacyjnych. Jest wiele programów do nauki języków, z których młodzi ludzie korzystają chętnie. W dawnych czasach, a może nie tak dawnych, bo przecież komputery towarzyszą nam od góra dwudziestu lat. Ale przecież jeszcze dziesięć lat temu nie wszyscy dysponowali komputerami.

Nawet dziś biedniejsze dzieci nie mają w domu komputerów. I być może dzięki temu będą zdrowsze. Brak komputera to więcej ruchu, dowodzą tego ponad wszelką wątpliwość najnowsze badania. Być może rodzice powinni reglamentować dzieciom dostęp do internetu? Ciekawy pomysł. Osobiście jako młody człowiek chodziłem grać w piłkę. Codziennie po lekcjach nie mogłem się doczekać, kiedy wrócę do domu, mama poda obiad, ja zjem, przebiorę się i pobiegną ganiać za piłką. Wtedy dzieci nie zwracały uwagi na markowe ciuchy, każdy biegał po boisku czy podwórku w czymkolwiek, często w ubraniach podniszczonych, bo przecież dzieci wszystko szybko brudzą. Zwłaszcza chłopcy, zwłaszcza grając w piłkę. Kiedyś gra w piłkę po lekcjach to był standard. Ale też i inne gry były bardzo popularne.

Siatkówka, badminton. Ale to dla osób, które miały sprzęt. Wszyscy za to graliśmy w chowanego. W pobliżu był park i kilka kamienic w podwórku, można się było dobrze schować. Kiedy zebrało się więcej osób graliśmy w podchody. Dzieliliśmy się na dwie grupy, jedna śledziła drugą, z tym że grupa śledzona zostawiała ślady, na przykład skrawki papieru. Czasami aby uzyskać wskazówki o dalszym postępowaniu należało rozwiązać łamigłówkę. Była więc to zabawa dostarczająca nie tylko niezbędnego ruchu, ale też i rozrywki umysłowej. Człowiek rozwijał się na wielu polach, ale i zyskiwał przyjaciół, prawdziwych przyjaciół na całe życie. Dzisiejsze dzieci niestety są często takich możliwości nawiązania przyjaźni w taki sposób.

Dzieci potrzebują ciągłego ruchu, gier i zabaw. I młodzieńczy świat składa się z nieustannej wysokiej aktywności fizycznej którą mogą rozładować na zabawie ze swoimi rówieśnikami czy to z przedszkola czy też z podwórka. Jednym z ulubionych miejsc do zabaw dla dziecka są place zabaw i gier. Specjalne budowane place muszą spełniać wiele norm prawnych i bezpieczeństwa a co najważniejsze spełnić wymagania rozbrykanych ciągle maluchów. Powstaje coraz więcej profesjonalnych placów zabaw zarówno przy przedszkolach jak i na osiedlach.

Podstawą każdego placu zabaw jest zjeżdżalnia i karuzela, które doczekały się wielu wariacji. Dzieci swój czas zabawy bardzo chętnie spędzają właśnie na tych zabawach. Niewątpliwym zainteresowaniem cieszą się również wszelkiego rodzaju huśtawki, które są przeważnie zabawą jednoosobową a wiadomo że największą frajdę z zabawy mamy gdy możemy uczestniczyć w niej w grupie. Grypową zabawę zapewnia właśnie karuzela lub zjeżdżalnia. Szczególnym zainteresowaniem chłopców na placu zabaw cieszą się wszelkiego rodzaju przeszkody, specjalne siatki do wspinania, tunele czy atrapy pojazdów. Jest to niezwykła frajda i możliwość wspólnego rywalizowania. Jak wiemy wśród młodych chłopców największą zabawę daje możliwość wzajemnego konkurowania między sobą. Niemal każdy mężczyzna musi udowodnić swoją wartość czy to w grze, zabawie czy w życiu codziennym. Place zabaw to konieczna infrastruktura przedszkolna i osiedlowa. Dzięki temu każdy dzieciak może ćwiczyć swoją koordynację ruchową o raz spędzać czas na zabawie z rówieśnikami.

Dlatego też na wielu osiedlach powstają nowe place zabaw lub modernizowane są dotychczasowe place gry, które ze względy na swoją datę produkcji nie spełniają już norm bezpieczeństwa, przegrywają również z nowymi i nowoczesnymi placami zabaw wybudowanymi na nowych osiedlach. Dzieci to również wymagający klient którego oczekiwania nie jest łatwo zaspokoić, dlatego też place zabaw są coraz bardziej zmyślne i atrakcyjne.

Zabawy podwórkowe to wspomnienia z dzieciństwa, beztroska, śmiech, radość. Wspomnienie rozbieganych dzieciaków, nieznośnego czasem gwaru. Niegdyś tradycyjny sposób spędzania dnia dzisiaj już praktycznie przeszłość. Kto pamięta o takich zabawach jak berek czy chowanego? Na wspomnienia o tych grach uśmiech sam ciśnie nam się na twarz. Szczególna atrakcją dla młodszych była zabawa w chowanego. Liczyła się tutaj nie tylko szybkość jak w przypadku berka ale bystrość i orientacja w przestrzeni.

Możliwości schowania się tak aby nie można było nas znaleźć było bardzo mało, dlatego też gra stawała się tym przyjemniejsza im bardziej mogliśmy przechytrzyć innych zawodników. W tej zabawie nie było mistrzów i przegranych, reguły gry dyktował teren. Zabawa polegała na prostej zasadzie, szukający musiał po odliczeniu do dziesięciu odkryć oczy i znaleźć tych którzy się schowali, ci zaś za zadanie mili zameldować się na miejscu na którym szukający odliczał. Ten którego kryjówka została odnaleziona zostawał szukającym jeśli był ostatni w kolejności. Jak widać zasady gry były wyjątkowo proste i bardzo zrozumiałe, a jakże wciągające. Zabawa dostarczająca wiele radości i śmiechu była nie tylko grą dla dzieci ale i dla dorosłych. Inną często spotykaną grą podwórkową i co ważne bardo spontaniczna byłą gra o nazwie „berek”. Zasady nadzwyczaj proste ograniczały się do tego iż goniący miał złapać uciekającego.

Niby proste ale nie takie łatwe do wykonania. Do gry dołączały czasami całe gromady dzieci. Im więcej uczestników tym zabawa była weselsza, radośniejsza. Czasami wprowadzano dodatkowe zasady gry, gdzie uciekający nie mogli przekroczyć pewnego oznaczonego terenu co miało ułatwić pościg berkowi. Często też starsze dzieci bawiły się w berka na rowerze czy basenie, były to o wiele szybsze i czasami niebezpieczne zabawy, ale tym bardziej lubiane. Jak widać możliwości spędzania czasu przez młode osoby jeszcze parę lat temu nie ograniczały się do spędzania go przed komputerem, a były pewną formą zabawy i rekreacji w jednym. Podwórkowe gry, niestety przechodzą do lamusa.